Η ευρεία χρήση των μηχανών αναζήτησης και των Δικτυακών βάσεων δεδομένων έχει επηρεάσει τον τρόπο που οι άνθρωποι θυμούνται πληροφορίες, αναφέρουν οι ερευνητές. Οι δυνατότητες που δίνει το Google για γρήγορη αναζήτηση, μπορεί να «εκπαιδεύουν» τον εγκέφαλο να μη συγκρατεί πληροφορίες που γνωρίζει εκ των προτέρων ότι μπορεί να τις βρει απλώς πατώντας το enter… Δεν σπας το κεφάλι σου να θυμηθείς πως λένε αυτή την ηθοποιό που βλέπεις σε μια ταινία στην τηλεόραση, ή από που είναι η μπάντα που βλέπεις σε μια συναυλία, απλά ψάχνεις στο Google, το IMDB ή τη Wikipedia.
Οι επιστήμονες, με επικεφαλής την Betsy Sparrow, βοηθός καθηγητής ψυχολογίας στο Κολούμπια, αναρωτήθηκαν κατα πόσο οι άνθρωποι εχουν περισσότερες πιθανότητες να θυμούνται πληροφορίες που θα μπορούσαν εύκολα να ανακτηθούν από έναν υπολογιστή.
Η Dr. Sparrow και οι συνεργάτες της, Daniel M. Wegner του Χάρβαρντ και Jenny Liu του Πανεπιστημίου του Wisconsin, Madison, οργάνωσαν τέσσερα διαφορετικά πειράματα μνήμης. Σε ένα πείραμα, οι συμμετέχοντες πληκτρολόγησαν φράσεις των 40 bit - για παράδειγμα, "το μάτι της στρουθοκαμήλου είναι μεγαλύτερο από οτι ο εγκέφαλός της» - σε έναν υπολογιστή. Οι μισοί από τους συμμετέχοντες πίστευαν ότι οι πληροφορίες θα αποθηκεύονταν κάπου στον υπολογιστή. Οι άλλοι μισοί πίστευαν οτι τα στοιχεία που πληκτρολογήσαν θα διαγραφούν.Οι συμμετέχοντες ήταν πιο πιθανό να θυμόμουνται τις πληροφορίες, αν πίστευαν ότι δεν θα είναι σε θέση να το βρούν αργότερα. "Οι συμμετέχοντες δεν έκαναν την προσπάθεια να θυμηθούν την φράση επειδή νόμιζαν ότι θα μπορούσαν αργότερα να την αναζητήσουν και να την ξαναδιαβάσουν" γράφουν οι συντακτες.
Ένα δεύτερο πείραμα είχε ως στόχο να διαπιστωθεί κατά πόσον η πρόσβαση στον υπολογιστή επηρεάζει ακριβώς ό, τι θυμόμαστε. "Αν κάποιος μας έθετε το ερώτημα αν υπάρχουν χώρες με ένα μόνο χρώμα στην σημαία τους, για παράδειγμα," γράφουν οι ερευνητές, "εμείς σκεφτόμαστε σημαίες - ή αμέσως σκέφτομαστε να πάμε στο internet για να μάθουμε;"
Στην περίπτωση αυτή, οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να θυμηθούν τόσο τη φραση που τους δοθηκε οσο και σε ποιόν απο τους πέντε φακέλους του υπολογιστή αποθηκευτηκε; Η ερευνητές διαπίστωσαν εκπληκτοι οτι ήταν πιο ευκολο για τους συμμετέχοντες να θυμηθουν τον φακελο αντι για την φράση.
Το πείραμα εξερευνά μια πτυχή, του αυτό που είναι γνωστό ως Transactive memory - δηλαδή ότι βασιζόμαστε στο internet στην οικογένειά μας, τους φίλους και τους συναδέλφους, για υλικό αναφοράς για την αποθήκευση πληροφοριών για εμάς. Επισημαίνει ότι θυμόμαστε λιγότερες πληροφορίες, αλλά θυμόμαστε καλύτερα το πως μπορούμε να βρούμε την πληροφορία που θέλουμε. Για παράδειγμα "Λατρεύω να βλέπω μπέιζμπολ," η Dr Sparrow, δήλωσε. "Αλλά ξέρω ότι ο σύζυγός μου ξέρει καλύτερα πληροφορίες για το μπέιζμπολ, έτσι όταν θέλω να μάθω κάτι τον ρωτάω, και έτσι δεν μπαίνω στον κόπο να το θυμάμαι".Οι επιδράσεις του Διαδικτύου στη μνήμη είανι ακόμα σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητες, δήλωσε η Δρ Sparrow, προσθέτοντας ότι τα πειράματα της, την οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι το Διαδίκτυο έχει γίνει η κύριο εξωτερικό μας σύστημα αποθήκευσης.
Σύμφωνα με τα ευρήματα των επιστημόνων, στο μέλλον, όταν θα είμαστε σίγουροι ότι μπορούμε να βρούμε εύκολα τις πληροφορίες που θέλουμε, δε θα χρειάζεται να τις θυμόμαστε. Αντίθετα θα ενισχυθεί η ικανότητά μας να αναζητούμε πληροφορίες. "Η ανθρώπινη μνήμη", είπε, "προσαρμόζεται σε νέες τεχνολογίες επικοινωνιών."
www.nytimes.com
